این‌بار دانشگاه زنجان شاهد ماجرای دردناک تعرض یک  مسئول  دانشگاه به دختری دانشجو بود!

دختر دانشجویی که در کمیته‌ی انضباطی به اخراج تهدید شده بود، با خواسته‌های شوم دکتر مددی، معاون فرهنگی دانشجویی دانشگاه زنجان برای رهایی از اخراج مواجه می‌شود.

این دانشجو که از خواسته‌های معاون دانشگاه به تنگ آمده بود با هماهنگی قبیل با سایر دانشجویان و با گذاشتن ضبط صوتی در جیب خود به اتاق معاون دانشگاه می‌رود و کمی بعد دانشجویان با هجوم به دفتر معاون مزبور او را غافلگیر کرده و به حراست دانشگاه تحویل می‌دهند.

در چند روز گذشته هزاران دانشجوی زنجانی با تحصن در دانشگاه و ممانعت از برگزاری امتحانات، خواستار استعفای کادر ریاست دانشگاه و پاسخگویی وزارت علوم نسبت به‌ آنچه در مجموعه‌ی این دانشگاه رخ می‌دهد شده‌اند.

لازم به ذکر است که وقایعی از این دست برای چندمین بار است که در دانشگا‌ه‌های کشور رخ می‌دهد. و هربار نیز بی‌آنکه مسئولین متعرض مجازات شوند، دختران دانشجوی قربانی یا اخراج شده‌اند و یا با تهدید به اخراج سکوت را برگزیده‌اند.

ما دانشجویان دانشگاه گیلان ضمن تحسین دختر دانشجوی زنجانی که «سکوت از ترس آبرو» را برنگزید و خواسته‌های وقیحانه‌ی  مسئول مزبور را برملا کرد، با اعلام تاسف از شکستن حرمت دانشگاه توسط مسئولان آن، حمایت کامل خود را از خواسته‌های دانشجویان معترض زنجان مبنی بر لزوم پاسخگویی کلیه مسئولین دانشگاه زنجان و وزارت علوم اعلام می‌داریم. 

هانا عبدی، ۲۱ ساله دانشجوی رشته روان‌شناسی در دانشگاه پیام‌نور بیجار و از اعضای انجمن زنان آذرمهر کردستان که در‌مورد توانمندسازی جامعه زنان ایران در منطقه کردستان فعالیت می‌کرد و از تاریخ ۱۱/۷/۸۶ در شهر سنندج توسط نیروهای امنیتی بازداشت و پس از سپری نمودن پروسه‌ای پر‌فراز و نشیب و تحمل شکنجه‌های روحی و جسمی، سرانجام از سوی شعبه دوم دادگاه انقلاب شهر سنندج به اتهام تبانی و اقدام علیه امنیت کشور (همکاری با روناک صفارزاده) به پنج سال حبس تعزیری توام با تبعید به شهر گرمیه استان آذربایجان غربی کشور محکوم گشت‌.
حکم صادره موجبات نارضایتی فراوانی در جامعه مدنی بالاخص حوزه زنان و منطقه کردستان گردیده است‌، همینطور گزاشات رسیده حاکی از انتقال مادر هانا به بیمارستان سنندج در‌پی دریافت این خبر می‌باشد‌‌.
دکتر محمد شریف، وکیل مدافع هانا معتقد است که حکم صادره با بدیهی‌ترین اصول قانونی هم‌سویی و انطباق ندارد‌، اعم از اتهام‌، میزان حکم صادره و عدم طبقه‌بندی جرایم در زندان با‌توجه به محل تبعید. به همین دلیل او اعلام کرده که در مدت قانونی به حکم صادره اعتراض خواهد نمود.

باز هم زندان وزرا میزبان ۸ نفر از دوستان ما بود.

نمی‌خواهم بپرسم چرا و به چه جرمی! به جرم درخواست!! دور هم جمع شدن و صحبت از همبستگی و همراهی برای ساختن جامعه‌ای بهتر؟

درخواست تغییر قوانین نابرابر، آن هم به مسالمت‌آمیز‌ترین روش؟

کانون زنان ایرانی: هشت نفر از فعالان جنبش زنان و روزنامه نگاران حوزه زنان توسط نیروهای امنیتی و پلیس امنیت تهران که دیروز بازداشت شده بودند،بامداد امروز جمعه به قید ضمانت آزاد شدند.

بازداشت شدگان پس از آزادی گفتند همگی تحت بازجویی قرار گرفته و بدون اینکه تفهیم اتهام شوند، در باره عقاید و فعالیت هایشان مورد سوال قرار گرفتند. دیرو ، نسرین ستوده وکیل و مدافع حقوق زنان و کودکان، آیدا سعادت، جلوه جواهری، ناهید میرحاج، سارا لقمانی و نفیسه آزاد فعالان جنبش زنان و فریده غائب و ژیلا بنی یعقوب روزنامه نگار بازداشت شده بودند.

دیروز قرار بود تعدادی از فعالان جنبش زنان در گالری راه ابریشم تهران سالروز 22 خرداد، روز همبستگی زنان را گرامی بدارند اما آنها هنگام مراجعه به این گالری با درهای بسته و حضور نیروهای انتظامی و امنیتی و ممانعت شان برای برگزاری این نشست مواجه شدند. این در حالی است که پیش از این مدیریت این گالری فرهنگی موافقت خود را با بر گزاری این مراسم اعلام کرده بود اما با فشار نیروهای انتظامی و امنیتی مجبور شد درهای گالری را بر میهمانان و سخنرانان این مراسم ببندد. این زنان همگی در برابر در گالری راه ابریشم بازداشت شده بودند.

بر اساس اطلاعیه شماره دو کمیته هماهنگی برگزار کننده این مراسم مقامات مسوول در تمام دوسال گذشته از دادن مجوز به فعالان جنبش زنان برای برگزاری تجمع مسالمت آمیز خودداری کرده اند و هرگونه تجمع محدود آنها را نیز مورد حمله و ضرب و شتم قرار داده اند و حتی در برخی از موارد مانع برگزاری هرگونه گردهمایی این فعالان در خانه های شخصی شان شده اند.گروه هماهنگی اظهار تاسف کرده است که نیروهای امنیتی از برگزاری یک مراسم آن هم با حضور جمع محدود صد و پنجاه تا دویست نفره و در یک محیط سربسته به وحشت می افتند و از برگزاری آن ممانعت می کنند.  

امروز قرار بود تعدادی از فعالان جنبش زنان در گالری راه ابریشم تهران سالروز 22 خرداد ،روز همبستگی زنان را گرامی بدارند اما آنها هنگام مراجعه به این گالری با درهای بسته و حضور نیروهای انتظامی و امنیتی و ممانعت شان برای برگزاری این نشست مواجه شدند . این در حالی است که پیش از این مدیریت این گالری فرهنگی موافقت خود را با بر گزاری این مراسم اعلام کرده بود اما با فشار نیروهای انتظامی و امنیتی مجبور شد درهای گالری را بر میهمانان و سخنرانان این مراسم ببندد.

ناهید میرحاج، آیدا سعادت که برای اعلام لغو مراسم به مدعوین در مقابل محل برگزاری مراسم حاضر شده بودند، توسط پلیس امنیت تهران بازداشت شدند.سپس نسرین ستوده و ژیلا بنی یعقوب نیز که به منظور پیگیری بازداشت این دو نفر به آنجا رفته بودند، دستگیر شدند.بر اساس گفته های حاضرین در محل نفیسه آزاد ،سارا لقمانی،فریده غائب و جلوه جواهری نیز دقایقی پیش بازداشت شده اند.

بر اساس اطلاعیه شماره دو کمیته هماهنگی برگزار کننده این مراسم مقامات مسوول در تمام دوسال گذشته از دادن مجوز به فعالان جنبش زنان برای برگزاری تجمع مسالمت آمیز خودداری کرده اند و هرگونه تجمع محدود آنها را نیز مورد حمله و ضرب و شتم قرار داده اند و حتی در برخی از موارد مانع برگزاری هرگونه گردهمایی این فعالان در خانه های شخصی شان شده اند.ما متاسفیم که نیروهای امنیتی از برگزاری یک مراسم آن هم با حضور جمع محدود صد و پنجاه تا دویست نفره و در یک محیط سربسته به وحشت می افتند و از برگزاری آن ممانعت می کنند.

در ۲۲ خرداد سال ۱۳۸۴، از دل جمعی که به تدریج «جمع هم‌اندیشی فعالان جنبش زنان» نام گرفت، و طی دو سال بسیاری از گروه‌های زنان را گرد هم آورد تا حول «مطالباتی مشترک» فعالیت کنند، تجمعی گسترده در مقابل دانشگاه تهران شکل گرفت. در آن روز جمعی از زنان ایرانی از گروه‌های مختلف فکری گرد هم آمدند تا اعتراض خود را نسبت به تبعیض در قوانین کشور و به‌ویژه «قانون مادر» کشور یعنی «قانون اساسی» اعلام دارند. این تجمع که با پیوستن افراد و گروه‌های متفاوتی از زنان در شهرهای مختلف کشور نیز همراه شد، نقطه عطفی را در تاریخ جنبش معاصر زنان رقم زد.

سال بعد نیز در بزرگداشت سالروز ۲۲ خرداد، تجمعی دیگر در میدان هفت تیر توسط برخی از گروه‌ها و فعالان جنبش زنان و با حضور فعال جنبش دانشجویی و سندیکایی شکل گرفت، و تبعیض در قوانین فعلی مورد اعتراض قرار گرفت. اما این تجمع با خشونت بسیار سرکوب شد، ۷۰ نفر دستگیر شدند، و سپس پرونده‌های قضایی برای برخی از شرکت‌کنندگان تشکیل شد. اما از دل این تجمع، کارزار دسته‌جمعی برای جمع‌آوری یک میلیون امضاء با هدف تغییر قوانین تبعیض‌آمیز شکل گرفت و به تدریج در سراسر ایران و حتی در خارج از کشور گسترش یافت. همراه با این حرکت همچنین شاهد تشکیل کمپین‌های دیگری همچون کمپین قانون بی‌سنگسار، حق ورود زنان به ورزشگاه‌ها، اعتراض به سهمیه‌بندی جنسیتی در دانشگاه‌ها، و شکل‌گیری منشور زنان و حرکت‌های زنان برای «صلح» و برابری بودیم که همگی این حرکت‌های اعتراضی، خواسته‌ها و مطالبات حقوقی و برابری‌خواهانه‌ی جنبش زنان را، هرچه وسیع‌تر، در پهنه‌ی جامعه مطرح ساخت

خبر تجمع ۲۲ خرداد ۸۴ را در سایت‌ها می‌دیدم و با چه اشتیاقی روایت‌های سرخوشانه‌ی حاضران در تجمع را می‌خواندم.

ترکیب نا‌متجانس حاضران و سخنرانان تجمع عجیب بود‌؛ از دفاعیه‌ی اداره‌ی فدراتیو جامعه تا دفاع از پیشگامی نوگرایی دینی در احقاق حقوق زنان‌ و آن‌سوتر فریادهای زنی که همواره چهره‌‌ی شاخص سیاسی‌ترین تشکل دانشجویی کشور بود و از "سیاسی‌ها‌" می‌خواست تا تجمع را سیاسی نکنند‌... تا برداشتن روسری از سر در حاشیه‌ی تجمع و فریاد‌ها‌ی مرگ بر‌... و در حاشیه‌تر‌...

در دومین روز از نشست دو روزه‌ی اعضای فعال کمپین در رشت، میزگرد رسانه‌های (سایت‌های) کمپین و چگونگی ارتقای نقش رسانه‌ها، برگزار شد.

 در روز چهار‌شنبه ۲۶ اردی‌بهشت ۸۷‌، در اولین روز نشست دو روزه‌ی اعضای کمپین در رشت، نشستی تحت عنوان چالش‌های درونی کمپین برگزار شد.

در این نشست طیف متنوعی از چالش‌های درونی کمپین طرح شد، که می توان از کندی سرعت جمع‌آوری امضا، چالش‌ها‌‌ی کمپین تهران (اختلافات و دو دستگی‌های پیش‌آمده، ساختار کمیته‌ها، و ویژگی‌ها و ضعف‌های آن‌‌) و تاثیراختلافات پیش‌آمده در کمپین تهران بر کمپین شهرستان‌ها نام برد.

بر‌اساس شنیده‌ها مسوولین دانشگاه گیلان با تهدید به استفاده از اهرم احضار به کمیته انضباطی‌، سعی در مرعوب کردن دانشجویان امضا‌‌کننده‌ی نامه‌ی اعتراض به توقیف شالیز دارند‌.

در این راستا عده‌ای با در دست داشتن لیست اسامی امضا‌کنند‌گان نامه که تنها در دست معاونت فرهنگی دانشگاه گیلان بوده است و مراجعه به امضاکنندگان نامه و تهدید و ارعاب و شایعه‌پراکنی و سیاسی جلوه دادن توقیف شالیز‌، می‌کوشند دانشجویان را به پس‌گیری امضای خود وادارند‌.